Een carrièreswitch met betekenis: van politieagent naar de zorg

“In Turkije werkte ik vier jaar lang als politieagent,” vertelt hij. “Dat werk was spannend, maar bracht ook veel risicovolle situaties met zich mee. Het voelde altijd belangrijk voor mij om op een manier bij te dragen aan de maatschappij. Toen ik naar Nederland kwam, wilde ik iets doen dat écht betekenisvol is.   Iets waarmee ik iets terug kan geven aan de samenleving.”

Via de gemeente kwam hij in contact met het project Kleurrijk Zorg, dat mensen met verschillende achtergronden helpt om een plek te vinden in de zorg. “Ik had verschillende gesprekken met werkgevers en diverse organisaties. Uiteindelijk werd er een stageplek aangeboden in de zorg. Dit leek mij erg interessant. Tijdens mijn stage bij Zorggroep Apeldoorn ontdekte ik hoe mooi dit werk kan zijn. Vooral het in contact zijn met ouderen en het plezier op de werkvloer spraken mij meteen aan.”

Zijn werk als helpende bij De Hofstede vervult hem zichtbaar met trots. “Wat ik het mooiste vind, is het contact met bewoners. Een grapje maken tijdens het wassen, een praatje in de gang, dat zijn de momenten die mijn dag echt maken. Soms hebben mensen weinig bezoek. Als ik dan even de tijd neem om echt te luisteren, zie ik dat bewoners zichtbaar opbloeien. Laatst zei een bewoner tegen mij: ‘Bedankt dat je zo naar mij luistert.’ Dat raakte me en maakt dat ik met veel voldoening naar huis ga.”

Wie hem hoort praten over De Hofstede, merkt meteen hoe bijzonder deze plek voor hem is. “Als De Hofstede blijft zoals het nu is, zou ik nooit weggaan,” zegt hij vastberaden. “Zodra ik mijn auto parkeer en binnenloop, voel ik me thuis. De sfeer is warm, de collega’s zijn vriendelijk en behulpzaam. Na een dienst te hebben gedraaid samen met collega’s zijn we ondanks wat er speelt dankbaar richting elkaar en dat geeft zo’n fijn gevoel. Je gaat zelf met een glimlach naar huis.”

Ook het contact met bewoners maakt het werk bijzonder. “Bij ons koken we regelmatig samen met bewoners en hun naasten. Sommige bewoners zijn al boven de tachtig en helpen nog bijvoorbeeld met aardappelen schillen. Dat vind ik prachtig om te zien: enerzijds voelen zij zich nog nuttig en betrokken, anderzijds draagt het bij aan de gezelligheid op de afdeling.”

Daarnaast vallen Suleyman’s leergierigheid en discipline direct op. “Toen ik begon, was alles nieuw voor mij. Inmiddels heb ik drie diploma’s behaald en nu werk ik aan mijn niveau 3 diploma. Dat is mijn volgende doel,” vertelt hij enthousiast. “Mijn leidinggevende helpt me daar enorm bij. Ik krijg de ruimte om me te blijven ontwikkelen in dit vak. Dat motiveert me ook.”

Soms zijn er ook moeilijke momenten in zijn werk. “Als een bewoner overlijdt, dan doet mij dit ook wat. Je bouwt toch een band op, en dat verlies voel je,” vertelt hij. “Er was eens een bewoner die in het begin niet veel met me te maken wilde hebben. Dat maakte veel impact op mij. Maar door toch samen muziek te luisteren en grapjes te maken, groeide er iets moois. We gingen uiteindelijk zelfs samen naar carnaval! Toen hij overleed, vond ik dat zwaar. En later nodigde zijn familie mij uit om samen koffie te drinken en te eten. Dat was zo bijzonder. Je merkt op zulke momenten dat je ook een band opbouwt met de familie van bewoners en ook voor hen iets betekent.”

“Ik ga niet alleen naar mijn werk om enkel te voldoen aan mijn uren. Ik ga erheen om mensen blij te maken. Dat is het mooiste wat er is.” Je maakt deel uit van het leven van mensen. Dit begint al bij het opstarten van de dag tot het slapengaan. Je hoort verhalen van mensen, hun herinneringen, hun emoties. Dat is geen gewone baan, dat is een levensstijl.” 

Met veel toewijding voor het vak kijkt Suleyman vol vertrouwen naar de toekomst. “Ik voel me thuis bij Zorggroep Apeldoorn. Hier krijg ik de kans om mezelf te blijven ontwikkelen en iets te betekenen voor anderen. Maar het belangrijkste blijft voor mij: met liefde er voor de bewoners zijn.”